Verbinding in Guatemala

Verbinding maken in Guatemala

Vorig jaar heb ik tijdens mijn wereldreis met mijn gezin vrijwilligerswerk gedaan in Guatemala. Bij I am Hope Guatemala hebben wij meegewerkt aan een toekomst voor tienermoeders en hun kinderen.

Dit was een bijzondere ervaring om nooit meer te vergeten. Door te verbinden met mensen, open te staan, aandacht te geven en deel te nemen aan het geheel hebben wij veel kunnen betekenen voor de kinderen en de organisatie.

Neem jullie kort mee in onze beleving…

Na een hobbelige rit in de Uber door Antiqua komen we aan in een klein dorpje. Een grote deur met tralies, een camera erboven, daar moet het zijn.
We gaan naar binnen en zien meteen een groep met kinderen bij elkaar zitten, op de binnenplaats waar veel daglicht is. We krijgen een rondleiding door het gebouw en worden meteen voorgesteld aan iedereen.
De kinderen krijgen daar te eten, aandacht, ze zijn daar veilig en krijgen onderwijs. Mijn kinderen maken meteen contact met de kinderen en gaan mee tekenen. Het eerste contact is gemaakt en voelt erg goed. Terug naar ons huis zeggen we tegen elkaar JA dit willen we doen, deze kinderen en mensen helpen waar we kunnen.

We gaan elke ochtend vroeg in de Uber naar het kleine dorp. Ik help samen met mijn oudste dochter (11jaar) met het maken van het ontbijt.
De andere kinderen zetten de tafeltjes klaar en we gaan eten met z’n alle. Het eten is simpel, maar elk kind eet het met plezier op. We maken elke dag ontbijt en lunch, als er giften zijn kunnen we soms ook avond eten mee geven voor thuis.
We maken de simpelste en lekkerste gerechten in de ‘keuken’ (een tafel met een gasstel erop).

De kinderen krijgen lesjes over kleuren en vormen, getallen en letters. De kinderen reageren timide, ze zijn afgevlakt door hun trauma’s. De meeste hebben te maken gehad met huiselijk geweld, zijn verstoten door de familie of leven in een simpel hutje. Mijn kinderen doen vol enthousiasme mee. (Lachen, reageren, vragen door).

Na 2 dagen zegt mijn zoon (6 jaar) Mama, ze hebben dezelfde kleren als gister…
Ik denk dat ze niet meer hebben…
En helaas is dat de realiteit, er is geen geld voor eten, laat staan voor kleding.
Mijn zoon wil meteen zijn voetbalpakjes geven.

Dit is onze inspiratie om aan vrienden en familie geld te vragen, voor kleding voor de kinderen. Zogezegd zo gedaan, we hoopte 200 euro op te halen… Maar het werd 1000 euro. Het was GEWELDIG. Hierdoor konden we kleding voor alle kinderen kopen, speelgoed, eten en nog een deel schenken aan de organisatie.

Na een week hebben we een band opgebouwd met de kinderen en medewerkers. Wij gaan lesjes geven aan de kinderen, het materiaal van onze kinderen gebruiken we en onze creativiteit. Mijn oudste dochter geeft rekenles in haar beste spaans. Mijn zoon leert de kinderen memorie, domino, anna-maria koek en de stopdans.

Mijn man helpt met de website en social media, hierin konden ze hulp gebruiken en veel geld besparen. We helpen ook op het land, waar groente verbouwd wordt voor de kinderen zodat ze dit zelf kunnen eten.

Na 5 weken gaat onze wereldeis weer verder en nemen we afscheid van deze bijzondere mensen. Pas toen hadden we door hoeveel er was veranderd in deze tijd. De kinderen maken geluid, maakte plezier en waren minder timide. Met het geld en spullen hebben we een mooie bijdrage kunnen leveren. Maar het belangrijkste was dat we een bijdrage konden leveren door ons zelf te zijn. Openheid, verbinding maken, aandacht kunnen geven en met elkaar te zijn…

Ben onwijs dankbaar voor deze ervaring!
Mijn kinderen hebben met veel plezier meegedaan, geleerd en plezier gemaakt. Ik ben mega trots op ons als gezin. Dit smaakt naar meer.

We steunen deze mensen nog steeds, bij elke klant geef ik een bedrag aan de organisatie in Guatemala. Hiermee wordt eten gekocht en kleding voor de kinderen.